تومور نخاعی به رشد غیرطبیعی سلول‌ها در داخل یا اطراف نخاع گفته می‌شود. این تومورها می‌توانند درون کانال نخاعی یا در بافت‌های اطراف آن ایجاد شوند و بسته به محل و اندازه خود ممکن است بر عملکرد نخاع و اعصاب تأثیر بگذارند. تومورهای نخاعی ممکن است خوش‌خیم یا بدخیم باشند و تشخیص زودهنگام آن‌ها نقش مهمی در کنترل و درمان بیماری دارد.
نخاع بخشی حیاتی از سیستم عصبی مرکزی است که پیام‌های عصبی را بین مغز و سایر بخش‌های بدن منتقل می‌کند. زمانی که تومور در نزدیکی نخاع رشد می‌کند، می‌تواند با ایجاد فشار بر اعصاب یا بافت نخاعی باعث بروز علائم مختلفی شود. حتی تومورهای خوش‌خیم نیز در صورت افزایش اندازه ممکن است مشکلات جدی ایجاد کنند.
از علائم شایع تومور نخاعی می‌توان به درد مداوم در ناحیه پشت یا کمر، بی‌حسی یا گزگز در دست‌ها و پاها، ضعف عضلانی و اختلال در حرکت اشاره کرد. در برخی موارد نیز ممکن است بیمار دچار اختلال در تعادل یا مشکلات مربوط به کنترل مثانه و روده شود. شدت علائم معمولاً به محل قرارگیری تومور و میزان فشار آن بر نخاع بستگی دارد.
برای تشخیص تومور نخاعی معمولاً از روش‌های تصویربرداری پیشرفته مانند ام‌آر‌آی استفاده می‌شود. این روش به پزشکان کمک می‌کند تا محل دقیق تومور، اندازه آن و میزان درگیری با ساختارهای عصبی را بررسی کنند. در برخی موارد ممکن است برای تعیین نوع تومور نیاز به بررسی‌های تکمیلی نیز وجود داشته باشد.
درمان تومور نخاعی به نوع تومور، اندازه آن و وضعیت عمومی بیمار بستگی دارد. در بسیاری از موارد جراحی برای برداشتن تومور و کاهش فشار بر نخاع انجام می‌شود. در کنار جراحی، روش‌هایی مانند رادیوتراپی یا درمان‌های دارویی نیز ممکن است برای کنترل رشد تومور و جلوگیری از عود بیماری مورد استفاده قرار گیرد.
