سندروم تونل کارپال یکی از اختلالات شایع در ناحیه مچ دست است که در اثر فشار بر عصب مدین ایجاد می‌شود. این عصب از ساعد عبور کرده و از طریق مجرایی باریک به نام تونل کارپال وارد کف دست می‌شود. زمانی که فضای این تونل تنگ شود یا بافت‌های اطراف آن دچار التهاب شوند، ممکن است فشار بر عصب افزایش یافته و علائم این سندروم ظاهر شود.
تونل کارپال از استخوان‌های مچ دست و رباط‌ها تشکیل شده است و مسیر عبور عصب مدین و تاندون‌های حرکتی انگشتان محسوب می‌شود. هر عاملی که باعث تورم یا التهاب در این ناحیه شود، می‌تواند فضای تونل را کاهش داده و به عصب فشار وارد کند. انجام حرکات تکراری دست، استفاده طولانی از رایانه، برخی بیماری‌های زمینه‌ای و حتی تغییرات هورمونی از عوامل مؤثر در بروز این مشکل هستند.
از علائم شایع سندروم تونل کارپال می‌توان به بی‌حسی، گزگز و احساس سوزن‌سوزن شدن در انگشتان دست به‌ویژه شست، اشاره کرد. این علائم معمولاً در شب یا هنگام استفاده طولانی از دست‌ها بیشتر می‌شود. در برخی موارد نیز ممکن است فرد دچار ضعف در گرفتن اشیا یا کاهش قدرت دست شود.
برای تشخیص این بیماری معمولاً پزشک ابتدا معاینه بالینی انجام می‌دهد و در صورت نیاز از تست‌های تشخیصی مانند نوار عصب و عضله استفاده می‌شود. این آزمایش‌ها به بررسی عملکرد عصب مدین کمک می‌کنند و می‌توانند شدت فشار وارد شده بر عصب را مشخص نمایند.
درمان سندروم تونل کارپال بسته به شدت علائم متفاوت است. در مراحل اولیه ممکن است استفاده از مچ‌بند طبی، استراحت دادن به دست و انجام تمرینات فیزیوتراپی مؤثر باشد. در موارد شدیدتر که فشار بر عصب ادامه پیدا کند، ممکن است جراحی برای آزادسازی عصب و افزایش فضای تونل کارپال توصیه شود.
